غزل پیشرو----علیرضا عاشوری رودپشتی

برای میهن آزاده ام

qazale-pishro — Sun, 19 Jul 2009 18:02:34 GMT

برای شعر فرصت زیاد هست لیکن برای آزادی باید کوشید

qazale-pishro — Sat, 11 Jul 2009 05:26:18 GMT

سکوت کرده ام اما این تمام حرف من نیست

خاموش نخواهم شد

qazale-pishro — Mon, 06 Jul 2009 18:43:18 GMT

این وبلاگ به دلیل بازدید کم و بی

تاثیری در روند ادبیات " مجازی

"معاصر ایران و بی نتیجه ماندن

اعتراضات خاموش خواهد ماند.

واین سکوت سرشار از سخنان ناگفته است...

خاموش نخواهم شد

qazale-pishro — Mon, 06 Jul 2009 18:34:03 GMT

هموطن حقت در کدامین زباله دانی دفن شده...

qazale-pishro — Mon, 15 Jun 2009 17:20:18 GMT

انالله وانا الیه الراجعون

وای به روزی که بگندد نمک

شعر تعطیل

qazale-pishro — Sat, 08 Nov 2008 21:49:18 GMT

منظومه ای از دفتر " اتاقهای بی لبه "کتاب سوم(آماده ی چاپ)

این شعر دراین سالها جسته گریخته ناتمام رسیده تا همین سال گذشته که تمام شد.

"منی که جا نشدم در دلت چه کار کنم"

حضور در هوس یک مگس درون عسل

و دست و پا زدن شاعری درون غزل

سرودن اثر یک سرنگ آلوده

جهنمی که به پا کرده است آسوده

بکش به چنگ تنت را و بعد عریان کن

تن سیاه خودت را براو نمایان کن

بذار لای دو چشمش دو چوبه ی کبریت

که خواب سر نرسد توی چشم این عفریت

ببار برتنش اندازه ی جهان باران

که سیل غصه بگیرد دوباره از او جان

دوباره سر برسی بر جنازه اش آنوقت

بباری اش سر این تخت تازه اش آنوقت

جنازه های تعفن گرفته ی بد بو

پدیده های غم انگیز ساکت بد رو

غروبها که به پایان نمی رسد هرگز

بکارت همه این روزگار من قرمز

پرنده های جوانی که رقص می کردند

بدون خوانده شدن در تراس می مردند

پرنده های جوانی که توی لانه ی خود

به خواب نشئه شدن در کنار دانه ی خود

تعفن همه گیری که در جهان پر شد

شبیه باکتریهای توی نان پر شد

رقابت من و تو بعد از این شروع سیاه

کشیده است مرا و ترا به چاله و چاه

من و تو اول این قصه تازه می فهمیم

که در نتیجه به این جنگ سرد می بازیم

بدون ساختن جمله ای که شد یک شعر

بدون پروانه توی قاب خود یک شعر

درون قالبی از آلیاژ خود رفتن

به دیگری ماندن شکل دیگری بودن*

رقابت بعدی در غروب یخ زده ایست

درون قالب تن دارکوب یخ زده ایست

که مست آمده در روزنامه پخش شده

کنار صندلی ات نان و خامه پخش شده

به صورت دیوار انگلی که تخم شده

شیار خونی دیوار تازه شخم شده

مسیر خونی یک راهرو که در پله

ترا به آخر خط برده است هر پله



روایتی که چنین مبتلا به صرع شده

شکنجه ایست که درگیر اصل و فرع شده



تو در زمین منی شوت کن مرا حالا

به سمت داخل دروازه برده ای خود را

چه کرده ام با خود؟- من به خویش گل زده ام

به یک تباهی اندوهناک پل زده ام

به یک تحول بی وقفه سخت تحت فشار

وانفجار شدیدی کنار یک دیوار

چگونه باید از این حال من فرار کنم

منی که جا نشدم در دلت چه کار کنم؟

به خیر و شر باید زندگی کنم خود را

به یک پتو ببرم جان پناه در سرما

به زندگی دنیا شکل دیگری خندید

شبیه اسب که در برکه ای خودش را دید

به جای عشق تنفر به جای مرگ دو با ل

تولدی که ترا برده است سوی زوال

تولدی که غم انگیز و مبهم و تاریک

شروع میشود از لای کوچه ای باریک

تولدی که به یک رفت و آمد مزدور

به جای نام پدر هدیه می کند هاشور

چه کرده ای با خود یا چه کرده ای درخود؟

چه فکر می کردی آخرش ببین چی شد

تمام زندگی ات منحنی استفراغ

که سیل شد که فرود آمده ست در این باغ

چه باغی این همه بر دارد و نه بر دارد

چه در تهوع مسموم توی سر دارد

چه حالی است که اینگونه در کشاله ی باد

پلنگ واره پرید و به چشم من افتاد

خدای من چه کنم گیر کرده ام در خود

عبور کردن از این جاده باز مشکل شد

چه می توانم از این راه سخت صید کنم

چه می توانم از این چاه بخت صید کنم؟

من از خودم بغلی لاله می کنم و تو هم

شبیه من بغلی یاس می کنی ...دیدم -

ترا که درهوس یک مگس فرو شده ای

به حالتی که در اندوه مرگ او شده ای

منم که این همه درگیر خویشتن شده ام

چقدر کندم و بیهوده گورکن شده ام

منی که در همه ی روزگار خود بندم

منی که گور خودم را به دست خود کندم.

* البته وامی بود از غزل" دیگری شدن "

اینجا آخر خطه.اتوبوس شب رسیده و من با وداع خودم دارم خواب خودم را با رویاهایم میبینم.رویاهایی که کاشکی من را در کودکی هایم جا می گذاشت.

از دوستان خواهش می کنم نه اینکه وقت کاری برای من بکنند می خواهم برای ادبیات برنامه ریزی کنند.ایده های بزرگ همیشه از دسته های کوچک در آمده.امیدوارم که آنچه آمد دریچه و تلنگری هرچند کوچک به دنیای واقعیت شما باشد.نقد را در هر جایی فراموش نکنید .حتا در صف اتوبوسها و نانواییها.در حضور خانواده .بیایید فرهنگ نقد را از اجتماع های کوچک خانواده هایمان بیاغازیم.شما حق دارید که نقد کنید هرچیزی که به نظراتی روشن ومنجر به تولیدی با کیفیت تر شود.

دوستتان دارم.در پناه یزدان پاک

qazale-pishro — Thu, 28 Aug 2008 13:21:18 GMT

شهریور باز آمد و نوستالژی کودکی هایم با من متولد شد.حسی که شاید از من به شایگان (پسرم)منتقل شود البته امیدوارم چنین نشود.روزهایی که ما آدمها با آن هستیم اوبا ما نیست را می بینم.شما هم می بینید؟

"به یادمادرم که هجده بهار بامن نیست"

مادرم وقتی مرد

سنگ نویس اسمش را غلط نوشته بود

هر سال که به عیادت مادرم می روم

مدادو پاک کن سیزده سالگی ام را برمیدارم

وبه سنگ قبر مادرم نوزده می دهم.

"باران روی عکس-۱۳۷۸انتشارات تمدن نوین"

------------------------------------------------------

.فقط می گویم که شاید چند صفحه از زندگی ام را نوشتم برای دوستانی که خیلی میل دارند و میل می زنند و از خودم می خواهند بپرسند و نمی پرسند که چه شدم.امامیلی که در بی میلی سوراخ کند معده ی احساست را نمی تواند پیش بینی کند که چه بر سر دنیایی که خواهی ساخت خواهد آمد .

بی وتن

دنیایی که در آن زندگی می کنم

دنیایی بیشتر و وسیعتر از جغرافیای این تن بی وتن نیست

می خواهم تنش کنداین پیژامه ی لاابالی شده را

که در فاضلاب مدنیت غرق آمده

.پس من کی ام

کی میشوم خودم

خود فراموش کرده بر دیگری ریختم پاتیل احساسم را

پنج سال گذشته از زمانی که زاییده شدم در بحران زندگی

.هشت سال گذشته از تشکیل کروموزومهای مشترکم

.تستسترونهایی که با من خوابیده

.جهنمی برایش ساخته ام که دستم سوخت.

آب بیاورید

دارم می بینم باورم نمیشود اما

این آن قیامتیست که وعده اش را شنیده بودم

از" وارتان" عطر فروش خیابان نادری

موشی که همواره در این فاضلاب انقلاب کرده را کجا عقیم کرده اند

در آزادی

در آذردر گلوی فردوسی یادر کجای امام حسین نمی دانم

من تشنه ام خسته

دارکوبی شده این روزها در مغزم تق تق می کند

فحش ناموسی شده این دوران سراب زده

در هر کوچه سری وجود داشته و تهی

گاهی که در سربه بن بست می رسی از دیواربلند نترس

من اما ترسیدم خیلی زودتر از آنکه فکر کنم به لابیرنتی ریختم خودم را که در آن غرقم

پس پنج سال آزگار طول کشید

زخم شده جایش

نشسته ام از بس روی همین نحوی که می بینی عرق سوزانده کشاله ی رانم را

باز باز راه می روم اما نمی فهمد این روزها

سرش را ریخته روی میزش به پاکتی که از جیبت بیرون زده فکر می کند

نه عرقی که کشاله ات را سوزانده

حالاکجای جوادیه متولد شدم که ایکاش همان جا مرده بودم

پیش از اینکه هم اکنون خبرش را شنیدی

.من پس چه کاره ام در این روزهای سخت آلوده به تو

.کجای سرزمین توجادارم

.وقتی که نیستی بیابان زدگی ام را ببینی.

من کرامت از دست رفته ی کی ام که از من باز گرفتیش.

اما زندگی من در این سطرها جا مانده

با دلی سوخته روی اجاق گاز.

"نسلی که آفتاب ندیده"

با این جهان چه کار کند اوبا این جهان درهم و برهم

با فاضلاب زندگی خود با این جوندگان پراز غم

می خواست تا ادامه ی این شعر در "لوله"اتفاق بیافتد

درخواب استوانه ای شهر در خوابگاه وحشی آدم

دیدش تصوری که همیشه در روزهای مسخره اش هست

دامن زده به زندگی او این روزها که پر شده کم کم_

_ازحالت تهوع یک زن در اشتهای حاملگی تا

وقتی که اتفاق بیافتد در کاسه ی توالتی از سم

از حالت سگی زنی که پیچیده درد قاعدگی را

تا لای پای و روسری اش تا در زیر چادری که کند رم

او پشت چهره اش اثری نیست از مهربانی و بغلی داغ

او پر شده ست از غم ونفرت از مرد از وخامت آدم

نسلی که آفتاب ندیده نسلی که ماهتاب ندیده

نسلی که در پیاده رویی سرد سرگشته مانده بی سرو همدم

از صبح تا غروب نشسته تا پر کند جوانی خود را

این میهن محاصره اش را این سرزمین پر شده از غم

کو صورتی که شاد بماند ؟کو قامتی که داغ برقصد؟

کوچهره ای که روسری اش را بردارد از حمایل ماتم

باور نمی کند بغلش را روزی کنار ساحل دریا

معشوقه در کنار بگیرد دور از نگاه های پر از سم

یا پشت یک تریبون آزاد صحبت کند برای زنانی

از عشق از ترانه بگوید با خنده در برابر عالم

از این جهان چه مانده برایش جز چادری که مال خودش نیست

یا خنده ای مصادف باران یا گریه ای بریده و نم نم.

==========================================================

پیشترها در برخی مکاتب صحبتهایی داشتم که چون شنونده ی حرفه ای نداشت تعطیلش کردم.در برخی شگردهای شعری هم که با توجه به بی حالی و باری به هر جهتی دوستان مطلع و غیر مطلع آنهم به ورطه ی فراموشی سپرده شد. اما چار پارگی نام شهریست که می خوانید.

"چارپارگی"

جدول شدم دوباره که تا حل کنی مرا

آماده ام دوباره که جدول کنی مرا

شکل درخت میشوم و بار میدهم

دنیا نشسته تا که تو جنگل کنی مرا

خرگوشک نگاه تو خواهم شد عاقبت

بی شعبده هجوم بیاور ببینمت

می خواهم از تمام تنت میوه ای شوم

سیبی که از درخت جوانی بچینمت

می خواهم اعتراف کنم عاشقت شدم

حتا اگر که پس بزنی باز هم مرا

من طالع نگون توام پس قبول کن

این سرنوشت توست که عاشق کنم ترا

بخشیده شد لبی که ببوسی لب مرا

آنقدر که به مزه بیاید شراب تو

مستی درون چشم تو جاریست بی جهت_

آورده ام شراب-که باشم خراب تو

تاول زده تمام سرانگشتهای من

از بس که داغی ای غزل چارپارگی

این پاره پارگی دلم را تو وصل کن

چینی بندخورده ی من را به زندگی

موجی شدم درون فضا جاری ام هنوز

در آسمان فرو شده ام تا که بشنوی

روشن کن این صدا که سکوتی قدیمی است

باید ببینی ام همه جا یا که بشنوی

هرچه شدم٬شدم که شدم٬تا ببینی ام

با این "شدن"دوباره شدن را ببینی ام

من پوست ریختم "من"دیگرشدم که باز

در حالتی دگر که به فردا ببینی ام

□□□

جدول شدم دوباره که تا حل کنی مرا

آماده ام دوباره که جدول کنی مرا

qazale-pishro — Mon, 19 May 2008 20:42:18 GMT

به روز کردن برای من امری شده بسیار سخت و عذاب آور و اینکه وسواس نوشتن و ننوشتن به قدری برمن مستولی شده که از خودم هراس در نوشتن دارم اینکه سختگیر شده ام طبیعیست اما این طبیعت به واقع دستخوش ناملایماتیست که همواره گریبان این "من"درگیر خویشتن را گرفته که بسیار سخت با من کنار می آید.روزهای سختی را در پیش و پس دارم و داشته ام.

صدانزن که صدای تو را نمی شنوم

اگرچه خواستم اما چرا نمی شنوم

ترانمی شنوم تو صدای دیواری

صدای پنجره ای سقف را نمی شنوم

ترانه ای هستی در فضای من جاری

به زیر پوستم افتاده ...ها...نمی شنوم

پرنده ای هستی چون گچ تن دیوار

که در نگاه تو دیگر صدا نمی شنوم

بهانه ای هستی ناگزیر در رفتن

ترا نمی فهمم عشق یا نمی شنوم؟

تو یک ستاره ی سوسوگری که می بیند

که در میان زمین و هوا نمی شنوم

"تو"یک "تو"یی که در این"تو"خلاصه شد"من"من

منی که این همه حرف ترا نمی شنوم

منی که آمده بودم کنار تو باشم

چه شد که از تو فقط هی بهانه می شنوم

"زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت"-------------فروغ---

صدای پای ترا توی خانه می شنوم

جدال وسوسه انگیز زندگی تنهاست

بگو که حرف ترا دانه دانه میشنوم

بیا بریز به دریا هر آنچه نشنیدم

ترا شبیه خودت یک ترانه میشنوم.

بوطیقا

از سلسله مباحثی که من در برداشتهای قلمی شده ام در روی میز کارم پیدا کردم تنوشته ای بود تحت عنوان بوطیقا که لای یکی از دفترهای گذشته ام یافتمش .خواندنش خالی از لطف نیست:

این نظریه که متون غیر ادبی می توانند نقش مهمی در شکل گیری اثر ادبی ایفا کنند به نوعی سر متن این پاره حرفهاست.

امروزه ما براین نکته اتفاق داریم که میان دو شعر از نویسنده ی واحد ارتباط وجود دارد.اما آیا می توان گفت که میان همین شعر و حضور فرضن متضاد درون مایه و واژگان آن در یک نامه ی دوستانه (صرفن به این دلیل که به حوزه ی ادبیات تعلق ندارد)رابطه ای وجود ندارد؟زندگی یک زیست نگاری است و جهان یک جامعه نگاری وما هیچ گاه به وضعیتی "فرانمادین"یا "پیشازبانی" دست نخواهیم یافت(بوطیقا104و506)

پس تفاوت میان آفرینش و تغییر در میزان "درونیت"آنها در ادبیات نهفته نیست بلکه تفاوتی است که با تاویل و بو طیقا که پیشتر به آن اشاره شد هم سویی دارد.ئلیل آن این است که آنچه تغییر می یابد نه آثار ادبی بلکه خود ادبیات است. به عکس هنگامی که از آفرینش ادبی حرف میزنیم مانند آنچه در مورد تاویل دیدیم .موضوع سخن ما صرفن خود آثار هستند. می توان به آفرینش های ادبیات یا آفرینش فرم های ادبی هم فکر کرد.این مهم بنیان اصلی کتاب آندره یولس(شکلهای ساده-1930)را تشکیل می دهد .از نظر یولس که خود را نماینده ی گرایش "ریخت شناسی"معرفی می کند شکلهای ادبی ای که در آثار معاصر مشاهذه می کنیم از شکلهای زبانی مشتق شده اند.این اشتیاق نه به طور مستقیم بلکه به واسطه ی مجموعه ای از "شکلهای ساده"صورت میگیرد که آنها را درفولکلور می بینیم.پس این شکلهای ساده صورتهای گسترش یافته و کاربسته ی شکلهای زبانی هستند.درنتیجه این شکلهای زبانی عناصر پایه ی آثار متعلق به ادبیات "بزرگ"قلمداد میشوند.اما دراینجا واژه ی آفرینش آشکارا معنایی دیگر به خود می گیرد.

روایت چند صدایی یا مکالمه ای توسط میخاییل باختین در نخستین بار درباره ی بوطیقای داستایوفکی

نوشته شد.باختین یک گونه ادبی را جدا می کند که ما به ندرت به آن می پردازیم.

در مکالمه های سقراطی نوشته های مینوپسی لاتین و ادبیات کارناوالی قرون رنسانس بارها این گونه روایت تحقق پذیرفته.

بوطیقا قرینه ای از این دست میان تاویل و علم را از میان برده است.بوطیقا بر خلاف تاویل آثار معین درجست و جویبازگویی معنا نیست بلکه هدفش شناخت قوانین عامی است که ناظر بر خلق یک اثر می باشند. و بر خلاف علومی مثل روانشناسی –جامعه شناسی و ... بوطیقا این قوانین را در درون خود ادبیات می جوید.خود اثر ادبی موضوع بوطیقا نیست.آنچه بوطیقا مورد بررسی قرار می دهد ویژگی های نوع معینی از سخن یعنی سخن ادبی است.

اما ضرورت نوشتن این کاوش تنها به دلایل منطقی از طرز تاویلگری در جریانات ادبی این روزها ست .آنچه هرگونه می آید ظاهرن به مذاق اهل تمییز خوش می نشیند و محتوا دارد رنگ می بازد .از این روست که باید این متن را در خور تحقیقی دانست که همواره در پی ساختن است نه در پی خراب کردن.

اما...

مرگ تدریجی

هی ریخت ذره ذره لبش را به کام من

آتش گرفت خانه ام ازپشت بام من

سر در میان شعله ی تب گر گرفته بود

آتش بهانه داشت که تب بر گرفته بود

آنقدر تب گرفت مرا توی دستهاش

تا له شدم—گدازه شدم روی دستهاش

انداخت این گدازه ی آتش گرفته را

جاری شدم به زمزمه ی رودخانه ها

در قهوه خانه های جهان چای می خورم

با دودهای یک غلیان چای می خورم

بر روی کاسه ای که دهانش گداخته

این چه شبیه من شده...آتش گداخته

قلیان شبیه یک تلفن در دهانم است

رازی مگوست اینکه درون جهانم است

بگذار قهوه ای بزنم دم کشیده است

این زندگی اگر چه به پایان رسیده است

تا روی نیمکت بنشینی و دم کنی

در استکان لب زرت آکنده سم کنی

با چشم هات هی بشماری که رفتنیست

آدم شبیه هست به باری که رفتنیست

(اینک چگونه ام سر و رویی که قرمز است

سم در وجود من شده پاهام گزگز است)

هی ریخت ذره ذره لبش را به کام من

آتش گرفت خانه ام از پشت بام من

تا آمدم بلند شوم ریختم زمین

کی جمع کرده است تن از روی نام من

احساس می کنم بدنم بند آمده

سلولهام سر شده لبخند آمده

این خودکشیست...گازهوا بیشتر شده

چون روزنامه توی هوا منتشر شده

دیوار جای پنجه ی من روش مانده تا...

این سم که نقشه های من از پیش خوانده تا...

با یک غزل برای تو پایان گرفته ام

از چشم های خیس تو باران گرفته ام

عاشق شدن ستایش پرهیزگاری است

پایان زندگی غزلی یادگاری است

باید گذاشت کوله زمین راه رفت و بعد...

تا قرص خرد کرده ی یک ماه رفت و بعد ...

نوری شدو به داخل یک قوه شد فرو

شمعی برای لحظه ی بی برقی ات بجو

من نه فرو شدم که بخواهم فرو کنم

این قالب شکسته ی دل را درو کنم

لیوان من برای تو درمان تشنگیست

بی آبی اش نشانه ی این شکل زندگیست

با اولین بلیط قطاری که یافتی

حتمن برو که پیله ی خود را شکافتی

پروانه شو که پیله ی خود را شکافته

راه گریز ازتن خودبازیافته

پروانه ای که پر بکشد سوی هیچ هیچ

در غیر ممکنی که به یک سایه خورده پیچ.

درپایان به دوستانیکه در انجمنی فعال در حال فعالیت می باشند و توان پخش کتاب را دارند تعداد محدودی از مجموعه ی غزل "آبی ستاره بود"باقی مانده که به صورت تیراژی حداقل 20 نسخه تقدیم میگردد.

qazale-pishro — Sun, 27 Apr 2008 21:04:18 GMT

تب برفکی

این روزها ظاهرا پیشرو بودن در سبقت غیر مجاز از هم قطاران ادبیست در عین بی ادبیست.

تب پیشرو بودن در ادبیات این روزگار شایعه ای شده که بی پرداخت حق کپی رایت دست به دست و نسل به نسل مایه ی گرمایش ادبیات نسل نوجوان وجوان ماشده.

به راستی اگر مباهاتی در این بین مطرح باشدمتعلق به که و چه نسلی خواهد بود.؟همواره پدیده های نوظهور که به تندی می آیندو به قاعده نیز به تندی بر باد می رونددر سرتاسر ادبیات ملل مختلف جهان وجود داشته و دارد و این پارسی زیبا نیز از این قاعده مستثنا نیست.

طبیعت جوانی و نوجوانی است که تندی و شتاب زدگی در گردش خونی اش قلیان داشته باشد و این راز زندگیست.اما ما با پدیده ای به نام شعر و زمان روبروهستیم پدیده ای که همواره با زندگی بشر همراه بوده و همواره احساساتش را از او یاری می جسته.پدیده ای که به عنوان طبیب برای جامعه ی انسانی مطرح است آنچه که این روزها در سرزمین من فراموش شده و آنچه که این روزها مدام به عنوان یک دل مشغولی قلمداد میشود تا یک رسالت.

البت که دل مشغولی از دیدگاه عوام است و رسالت از دیدگاه شاعر .اما به راستی چه میزان از این رسالت را شاعر به دوش می کشد و چه میزان از آن را بر دوش هم قطارانش می اندازد؟

صورت مساله هم برای خودش دنیایی دارد ومبحثی.

در این چند روز اخیر شنیده ام و شنیده اید که درباره ی شعر پیشرو و اینکه پدر ومادران جعلی اش جشن تولدی برای کودک تازه به دوران رسیده ای به نام شعر پیشرو در جایی از این خاک برگزار کرده اند و همواره داورانی آن را به داوری نشسته اند که در باره ی حرکت پیشروانه شان جای تردید بسیاری وجود داردو اینکه بسیار بسیار ناپخته به کاهدان برندگانش زده اند سخت متعجبم ساخته از اینکه متولی این خانه را کجای این آبادی خراب کرده اند.؟

بحث در این باره به تصور من کار کوچک یک عده که خیلی عجولانه حرکت کرده اند را بزرگ جلوه می دهد پس در همین نقطه پایان دل درد من(پروفن با طعم گیلاس)

تا دام آخر(پست مدرنیسم:ارائه ی دیدگاه جامعه شناختی)

سعی می کنم از این پست به بعد به فراخور استقبال مخاطب درباره پست مدرنیسم اگرچه گفته شده اما از دیدگاه من قدری دیدگاه ها شخصی بوده اند تا آکادمیک مطالبی را ارائه بدهم که حاصل مطالعات و تجربیات شخصی ام است شاید عده ای در خیال و ذهنشان این تلقی من را یک نوع منیت و .....بدانند اما من کار خودم را می کنم .

پیش از اینکه به پست مدرنیسم بپردازم باید نکاتی را درباره ی مدرنیسم بگویم.

نخست ریشه های جامعه شناختی کلاسیک.

به یاد می آوریم که زادروز جامعه شناسی همزمان شد با رفرمی که در زیبایی شناسی-اخلاق-معرفت-هنر-متدهای زندگی و از این دست رخ داد.جامعه شناسان کلاسیک همچون ماکس وبرو ویلیام دورکیم از معرفت شناسی رئالیسمی و اخلاق گرا پیوند گسستندتا مانند مارکس و نیچه به انواع معرفت شناسی و اخلاق جامعه شناسی بپردازند به این معنا که آنها دریافتند عوامل یا مقاصد اجتماعی در نوع شناخت و نوع اخلاق تاثیر گذار است.

آنچه اینجا مد نظر من است همان مقاصد است که در ذات هنر نهفته باقیست (محل زیبایی برای پدیدار آمدن-دیده شدن)که البت این ذات ماجراست و درگیری هر هنر مندی بی چون و چراست .البته که اعتبار قضیه ی هنجاری در این قسم از تصمیم گیری برای پذیرش یا عدم پذیرش توسط مخاطب کاملن به دست خود اوست اینکه بپذیرد یا نپذیرد .سنت یا مدرنیسم یا فراتر پسا مدرنیسم را.اگرچه هر هنرمند به روزی که این روزها سراغ دارم همواره از طبیعت این قسم آخری سخن می راند اما در حقیقت جامعه شناسی و اشارت های پست مدرنیستی ایرانی و شبهه اروپایی آن قدری تناقض در برخوردهای جامعه و هنرمند ایجاد کرده که حضور سنت آن هم از نوع غیر قابل انکارش در سرتاسر زندگی مان حضور دارد و سر خارج شدن ندارد.در واقع در این رویکرد جامعه شناسانه وبری و دورکیمی از فرهنگ و امری اخلاقی یا نظری همان قدر بخشی از زندگی من است که طبقه ی اجتماعی یا ملت بخشی از آن است و بنابراین دارای قرار داد های درونی شده ی خویش است.طبقه ای که همواره در طبقه ی فوقانی ذهن من پرسه می زند و به ناچار در بسیاری موارد ناگزیرم که به شان تن بدهم چرا که در جامعه ای قدم می زنم که قسم فراوانترش از آن آنهاست واین مالکیت ذهنی تنها در ذهن است که پدید می آید.

( زمستان بازیگوش در برفی که می آید)

این روزها از جنبه ی تولیدی –شاهد گسیختگی معروف مفهوم مولف هستیم امری که پساساختارگرایان آنرا می ستایندو این همان چیزی ست که همواره من را آزار می دهد یا همچنین متقابل این مضمون شاهد تولد بی وقفه ی و مجدد مولف هستیم.نمونه بسیارند اما با نام نبردن از ایشان به لحاظ اخلاق موکول می کنمشان به فرصتی و مجال در دو دهه ی بعد اگر باشم.واین به این دلیل است که در اظهار نظرم ناپخته چیزی نگفته باشم.در این میان نهادهایی وجود دارند به عنوان نقد که با تاسف به عرض می رسد که این نهاد فرهنگی در ایران جایگاه فرهنگی و حتا اقتصادی ندارد و لزوم وجود این قسم در کارنامه ی هنری هر هنر مندی خبر از طرح و مطرح بودن وی دارد.ظاهرا بنگاه های تشکیلاتی ترانه با شکل گیری اش از دهه ی 1980دردنیا و ایران نیز در قالب موسیقی سول آدمی در فهم این مطلب می ماند که نهاد اقتصادی در این نقطه چه به آسانی جای باز می کند در عین اینکه در همان دهه شعر به عنوان ابزاری ترین وسیله ی هنر در جهان و دوره پر رونقش در ایران چه به سرعت جایش را به هنرهای دیگر می دهد و اینجا همان منزل از هم گسیختگی گفته شده است که این روزها در مقابل تولید روزافزون مولف و مولف نما شاکله ی تمبر ارسالی باطل می گردد.ظاهرا نامه با پست پیشتاز عودت داده شده است.مبحث ترانه بحثیست که اگر از یاد نبرم حتمن در پست بعدی درباره اش خواهم نوشت.

مولف در تولد و میرایی دوکفه ی یک ترازو را تشکیل می دهد که انگاری درهر دو کفه یک مولف داریم که با خودش در ماندن و رفتن تقلا می کند.بسیاری از این دست مولفان را می شناسیم.بسیاری از این دست به فراخور عدم رعایت مقاصد اجتماعی که پیش از این رانده شد از گود خارج می شوند و عده ی کمی همواره در کف گود باقی می مانند و با دنیایی از خواسته های جادوطلبانه ی مخاطب روبرو می شوند که برآورده کردن این خواسته ها از عهده شان ساقط است.

در پست بعد در اینباره بیشتر سخن خواهم گفت.

این شعر را شاید دودهه ایت که با خود به گرده می کشم اما در این ماههای گذشته متولد شد...

یعنی شعر تازه ای ست

مادر

همچون همیشه عاشق این شعر من کی ام؟

که لابه لای چهره ی تو آشیانه اش

من منتظر –صدای تو:-"خانم بگو که نیست-

رفته بهار را برساند به خانه اش"



من ته گرفته ام ته یک سوپ لاک پشت

در دیسی از پلو سر این لاک خم شدم

چنگال رفته توی تنم من چه کرده ام

اینگونه این منم؟....بله اینگونه هم شدم



ساعت سه و حضور تو که زیر آفتاب

داری چه لیز می خوری این دست آخر است

بازیکن شماره ی نه گابریل ‼بدو

(دروازه آخرین هدف این برادر است)

اخبار این جهان متورم درون سر

هی فکر میکنم چه کنم گیر کرده ام

پشت همین خطوط زمان بند آمده

خود را درون این همه خط پیر کرده ام

دیسی پراز گلوله به جای برنج با...

باروت یک خورشت فسنجان دیگر است

آبی که کر...عرق شده بر روی میز شهر

سگ های مست در تن شهری که بی سراست

باید که زد جلیقه ی ضد گلوله ای

چون حرفها به سمت تو شلیک می شود

در آخرین خبر که به دستم رسیده مرگ

سونامی بدیست که نزدیک میشود

مجری این خبر چه شبیه است مادرم

بدخیمی تومور هیجانش درو نشست

دیدم تنفسش سر یک کوچه قطع شد

آژیر سرکشیدوخدا هم سبو شکست



همسایه رخت چرک مرا شست و ریختش

روی طناب رخت خودش من چه می کنم

اینجا چگونه این همه تنها کجاست کو؟

آرامشی که در پی بودن چه می کنم؟

آرامشی که در پی بودن سراب شد

هرجای این زمین که نشستم خراب شد

مادر چگونه رعشه سرش گیج رفت و بعد

هی ذره ذره مثل تن شمع آب شد

همچون همیشه عاشق این شعر من کی ام؟

چون کودکی که در دل من خانه کرده است

این کودک درون مزخرف که بی جهت

در سینه ی جذامی من لانه کرده است

همچون همیشه هرچه دویدم نمی رسم

این خط کجای سینه ی این جاده بسته شد

تنها تنی که این همه تنهاست من کی ام

این من کی ام که این همه بی تو شکسته شد.؟؟

غزل این بار بی پیش حرف

qazale-pishro — Fri, 05 Oct 2007 09:45:18 GMT

دیگری شدن

دردسر عجیب شدن دیگری شدن

بی زندگی به گونه ای از سرسری شدن

بی لحظه اتفاق شدن جای اتفاق

سهمی که بخشی از همه ی همسری شدن

تلخ و عجیب و بی چه ....به یک گونه زیستن

بی زیستن به زندگی دختری شدن

وارد شدن به بخش موزیکال متن فیلم

در فیلمنامه ها اثری محوری شدن

بدرودگفتن از همه ی چیزهای خوب

دریک کلاس یک نفری آخری شدن

متن کتاب پرت و پلایی که خوانده شد

حرف اضافه ای که بدان مصدری شدن

بیماری جهنمی روزمرگی

در لابه لای خاطره ها بستری شدن

ماهیچه های پرعضله سهم مردها

ضعف از نگاه های زنان ....روسری شدن

اینکه به دست توست چنین مرگ و زندگی

در زندگی بسوزی و خاکستری شدن

درفاضلاب شهر چنان موش خانگی

با گربه ها برقصی و همبستری شدن

دنیای بورژوازی تلخی که شد بنا

معمار بی حساب و کتاب خری شدن

درعکس های آلبوم خانوادگی

جای پدر محبت نامادری شدن

خواب سیاه بختی یک عده شهروند

در شهرکی جذام زده بستری شدن

با یک شناسنامه عوض شد به راحتی

عاشق نبود وواهمه ی دلبری شدن

یک عالمه شدن...ش...شدن...هی شدن....شدن

در خیروشر تمام شدن ............دیگری شدن.